Baleato Godello Sansón

Unha seca e fría mañá de Agosto, a Baleato Godello Sansón, lobo de terra e abstemio convencido, a vida pasoulle por diante. Levaba un vestido de pequenas flores, tacón baixo en sandalia e o arrecendo das lembranzas avinagradas dun onte que nunca fora presente a lle engalanar os loiros cabelos de gordiano peiteado.

-Bos días- Saudáralle con certo tonillo irónico, os ollos cubertos por lentes escuros, de deseño italiano.
-Bos días- Respondera Baleato Godello Sansón, home serio, formal e comedido, apaixoado da función pública e parco en intelixencia emocional, digamos, incluso, que algo parviño no trato.
-En que lle podo axudar?
   Esa pregunta que facía que se sentira un galán de telenovela, un superheroe das páxinas da banda deseñada americana, otorgáballe unha autoridade que, tras o mostrador de elegante e práctico estilo grisnegropapagadobeige con esquinas suaves de material resistente á tinta azul, nunca fora quen de adquirir por si mesmo. A muller dos lentes escuros e vestidiño de frores inchara un peito pletórico en potencia e tristeiro en acto, reprimindo polillas que xa non eran bolboretas a trastabillar no seu bandullo.
-Mira, Baleato, temos que falar. Estás acabando comigo.
   E sen máis demora, Baleato Godello Sansón, sufriu un infarto.

   Cando abriu os ollos sentiu unha brisa húmida ás súas costas e a soidade morna do mar, sentiu a area nos seus pes e os gorentosos bicos dos namorados, roubados no medio da noite, nun padal con regusto a algas e nordés. Ao pouco tempo, unha belida muller, fermosa, de curvas xenerosas e húmedos beizos salmón, camiñou cara el, para aloumiñar a súa enorme faciana cos seus dediños de araña tecedora de destinos e, por fin, Baleato Godello Sansón, botou un sorriso.

Eu escribo...

 
Eu escribo porque odio escribir.
Vouno dicir de novo, é máis, vou deixar que a tinta que me esvara polas veas latexe na xema dos meus dedos e manque a pel curtida de anos entre liñas, para deixar constancia de que escribo porque odio escribir.
A escrita mírame; cheira a celuloide seco doutro tempo, a nitrato de prata capturando o sorriso dos soños prestados que unha voz, allea á miña vontade, desgrana no meu maxían cando eu non quero. Cando ando, cando miro desaparecer o mundo nas vías do tren, cando sinto a calor das verbas de descoñecidos cercanos aloumiñándome o ventre.
Mírame a escrita, cárcer frío e seco da fala do que pode ser e, por un instate xeado no azul dun boli bic, é e será.
Mírame, e alza o queixo, digna, desafiante.
-Ódiasme? -Di.
E eu, galán subido en alzas doutros nomes, pecho os ollos e o puño e busco ser a sombra de Sam Spades ao lle respostar...
-Ódiote.
E como non podería ser doutro xeito, apértoa entre os meus brazos e bícoa coa sede dun amor prohibido e desesperado, sucumbindo á súa voz e á súa vontade.
-Ódiote, ódiote desesperadamente

Vilachoiva (parte I)

1. Chovía, coma sempre en Santiago. Gotiña a gotiña o ceo ía
desfacéndose para caer sobre as pedras da rúa. Goldric, aos
seus 4 anos, cavilaba se as gotas serían anacos de anxos ou
de estrelas caendo e caendo sen fin.

2.- A súa irmá, Helena, cunha H, era moito máis vella e alta ca
el. Ela era maior. Adoitaba pasar o día escoitando música,
algo que non tiña sentido para el, pero de vez en cando,
Goldric podía ver notas que lle gustaban saíndolle das
orellas. Especialmente Do sostido e Re menor.


3.- De todos os xeitos, o que a el lle importaba era se a choiva
viña doutro mundo, así que foi á saliña de estar, onde o seu
pai andaba a arranxar un ordenador.
-Pai –díxolle- De onde vén a choiva?
-Goldric, pásame o desparafusador, anda.
E Goldric pasoulle un desparafusador amarelo. O seu pai
usouno para algo moi estúpido: parafusar un parafuso do
ordenador! Nen sequera pensou en usalo coma se fose un
revólver do Oeste!

4.- Goldric agardou. Agardou polo menos un cento de anos.
Mentres o facía puido ver o mundo converterse nun anaco
de xeo, e como todas as especies vellas desaparecían, dando
lugar a gatogartos, bolbocegos, porcoellos, baleosos e
cangüinos.
Pero o seu pai seguía a arranxar o computador.

5.--Pai!- dixo Goldric de novo mentres o seu pai cantaruxaba
e asubiaba e murmuraba e rosmaba palabras prohibidas no
canto de loitar a brazo partido cunha peza electrónica.
-Que? Goldric, asustáchesme! Que queres?
-Quero saber de onde vén a choiva.

Venres de chuvia

       

      Un dos mellores lugares para empezarmos este tempo de, seica, vacacións, sería a biblioteca, pensei. Pero fai tanto tempo que non teño idea de como levar a cabo esta leria de vivir sen preocupacións que esquezo o máis elemental e, ao achegarme a trebellos que antes coñecía, como o do servicio de autopréstamo, síntome coma se estivese a ver un alieníxena ou coma se fose un primate especialmente parvo tentando de desentrañar os segredos máis profundos dunha tableta gráfica. No obstante, seguindo o legado do amigo Germám, un ten que ir pola vida tranquilo para poder observar os pequenos detalles e agasallos que pasan dorosamente desapercibidos cando nos obcecamos en en só mirar para adiante e para adentro...

    Era unha tarde natalicia. Unha tarde natalicia e de traballo na que, de súpeto, eu viña de gañar unha hora coa que non contara. A primeira idea, como non, fora sair ao bar de sempre e tomarlle un cortado, mais non estaba eu co espíritu de aguantar a coñecida tertulia que arestora estarían a debatir os parroquianos así que, seguindo a estela de esperanza e contricción destes días, decidín ir ao templo. Decidino pese á choiva, ese sin fin de bágoas que parece que nos queiran deixar meridianamente clara a diferencia entre chover e que mexen por nós, e por iso levan días sen darnos a máis mínima tregua, conscientes do pechados e autocompasivos que nesta nazón podemos chegar a ser, asegurándose de que nunca máis cremos confundir eses dous termos. Camiñando cara a biblioteca pública podía sentir a friaxe da auga baixando polo cabelo recén lavado e secado e polo pescozo arrecente a Nenuco e, nunha tregua mal negociada, decidira xa resignarme a perder a batalla que o meu corpo libraba dende había días cun catarro vacacional, vello amigo da que escribe, e preparar o terreo da reconquista a base de sopiñas de ave con fideos e pantagruélicas cantidades de zume de laranxa. Pero entón, sexa por sorte ou por profecía divia (ou porque alguén puxera remedio ao meu despiste), cesou o pranto de estrelas.

     -Como ves sen paraugas?- Arrecendeu unha voz á miña dereita, unha desas voces de muller que sempre foi fermosa e sempre saberá selo, unha voz que agarimaba a orella e estimulaba a comisura dos beizos cara un espasmo ascendente de paréntese invertida á espreita de mudas aclaracións.
     -Xa ves, deixeino no coche e estou a me convencer de que son impermeable.
     A voz sorriu, nun xesto tenso que refreaba unha gargallada harmónica.
   -Que tal o levas?
     Pensei na humidade que pronto se podería cheirar entretecida nos puntos do meu vestido e devolvinlle a mirada doce que antes me emprestara.
    -Non moi ben, hai algo que debe estar fallando.
     A voz entendeu, e sacou folgos dun par de frases cruzadas para arrancar unha conversa que, con ela, asemellábase a pór unha mesa para o día da festa. Primeiro o mantel, bordado, limpo e pranchado, con lixeiro cheiro a lavanda ao levar tanto tempo gardado no fondo do armario da habitación dos pais, ofertándose a me acompañar ao meu destino. Tiramos das esquinas, pasamos a man pola tea e no silencio no que admiramos o lenzo, ela saca o tesouro da voda, a vaixela boa, e ofértame o segredo que cambia o mundo por un lugar máis seco e menos salvaxe. Obviamente digo que non, mais de pouco lle vale a un convidado discutir cunha voz de gorentoso arrecendo, dona en todolos lugares aos que chega e resoa e cando chego ao umbral da igrexa das verbas, levo un aparellos de curioso misticismo deshumidificador de ganchete sabendo que a voz, de perfectas curvas e esencia incorpórea, danza entre os trazos de auga, inmune ao seu roce, tras deixar que o murmullo de certos rumorosos ecoara un seu "boas festas".

    Unha hora, unha horiña no labirinto das letras, ollando cara a sección de novidades sen poder reprimir a analoxía cun orfanato no que os pequenos e guapísimos neonatos fitan aos seus posibles pais adoptivos a través dun cristal mentres os nenos maiores agardan nas estanterías a que, por unha vez, sexan eles os que abandoen o edificio. Pero eu non viñen ao templo a por calquera deles, non. Podo non levar a voz conmigo pero levo o pensamento e busco, investigo, deléitome en espiar á muller ao outro lado da balda que acuna un par de Camus mentres agarima os lomos de novelas románticas (NR, xunto a NT, novela de terror; que terá o amor que nos dá tanto medo?). Paseo entre os deuvedés, resístome a levar só dous orfos e cae un terceiro, tres é un bo número, non é? Un que tiña que ler, un que suplirá a ausencia doutra voz uns días e outro que me dá a marxe temporal dunha boa morea de páxinas temendo que o guinde no chan dun parque infantil cando o remate (curiosos medos teñen algúns libros!), e velaí está o alien, mirándome fixamente. Aperto aos pequechos contra meu peito, respiro profundamente e inclínome sobre o laser titilante en fondo negro mate...
     -Lévame ante o teu lider.

Totalmente de acuerdo, extraído de eldiario.es

El Nobel de la Paz premia a una Europa que exige recortes en derechos básicos como la educación o la sanidad públicas, que está apostando por políticas que contribuyen al crecimiento de la pobreza y de la desigualdad social, que estrangula a su sur, endeudándolo, para que pague a sus acreedores: los bancos franceses y alemanes, fundamentalmente.

El Nobel premia a una Unión Europea que gobierna para los bancos, para el poder financiero, a costa de asfixiar cada vez a las personas: En España el índice de miseria alcanza ya el 26,4% -el más alto de toda la UE- mientras que los diez más ricos de la Bolsa española incrementaron su fortuna en un 8% en 2011.

En Grecia se ha dejado de operar a aquellos pacientes con cáncer que han perdido su cobertura sanitaria y no pueden pagar su tratamiento. Crecen los casos de enfermedades como la tuberculosis. Los hospitales públicos limitan el suministro de medicinas vitales y niegan atención a quienes menos tienen.

“En Grecia, a una mujer sin recursos para comprar la leche de su hijo, el Estado le hace pagar por los análisis del niño”, ha denunciado recientemente la ONG Médicos del Mundo.

Es el precio que está pagando la gente para que los bancos recuperen el dinero que perdieron a través de su voracidad financiera y de una gestión sin escrúpulos ni previsiones. Un precio impuesto por la Unión Europea.

El Nobel premia a una Unión Europea que levanta muros, externaliza fronteras y encarcela a personas por el simple hecho de no tener papeles; que apoya o guarda silencio ante operaciones militares en las que mueren civiles, que maltrata a ex colonias como el Sáhara occidental o respalda a regímenes represivos siempre y cuando éstos favorezcan sus intereses económicos y geoestratégicos.

La Unión Europea fue aliada del Egipto de Hosni Mubarak, mantiene espléndidas relaciones con la monarquía absolutista de Arabia Saudí o con el Estado de Israel, con quien firmó un acuerdo preferente en materia comercial.

Cuando Israel lanzó en 2008 la operación Plomo Fundido contra Gaza ningún país de la Unión Europea llamó a consultas a los embajadores israelíes, ni suspendió las relaciones comerciales con Tel Aviv, a pesar de que el Ejército israelí mató a 1.400 palestinos y bombardeó en al menos cuatro ocasiones las sedes de la ONU en la Franja.

La UE nunca ha condenado los ataques estadounidenses con aviones no tripulados en Pakistán -impulsados por Barack Obama, otro Premio Nobel de la Paz- que han matado ya a 3.000 personas, muchas de ellas civiles inocentes.

Es cómplice de la llamada “guerra contra el terror”, que apuesta por los asesinatos extrajudiciales, por matar en vez de juzgar en los tribunales, por matar sin probar la culpabilidad de alguien, por matar sabiendo que es probable que haya víctimas colaterales. Es decir, asesinatos de civiles inocentes.

La Unión Europea aplaudió el asesinato extrajudicial de Osama Bin Laden, de uno de sus hijos y de tres personas más. “Esto hace que el mundo sea un lugar más seguro”, aseguró el presidente del Consejo Europeo y el presidente de la Comisión Europea, Durao Barroso, el anfitrión de la Cumbre de las Azores de 2003 en la que se ultimaron los preparativos para la invasión ilegal de Irak. ¿Será Durao Barroso quien recoja el Nobel?

El mejor indicador para medir el empeño por la paz es el relativo al mercado de las armas. En eso la Unión Europea tampoco se queda atrás. Es, de hecho, uno de los mayores exportadores de armas del mundo. Francia, Alemania y Reino Unido ocupan los puestos tercero, cuarto y quinto de la clasificación mundial en cuanto al valor de sus exportaciones en armamento convencionales.

En 2011 naciones de la UE vendieron armas a Bahréin, Egipto o Arabia Saudí, justo cuando los gobiernos de esos países llevaban a cabo campañas de represión contra los manifestantes que pedían libertad, pan y justicia social.

También la UE exportó armamento a México, Pakistán, Colombia o Israel, ese Estado que aparta y discrimina a los palestinos, ocupa sus tierras y viola de forma sistemática las resoluciones de Naciones Unidas. Fue además el principal suministrador de armas de Libia en los últimos años.

Alemania, Francia y Holanda vendieron armas a Grecia por 1.300 millones de dólares en 2010, mientras Angela Merkel aprobaba ayudas de 22.400 millones para contribuir al “rescate” de Grecia a cambio de severos recortes en jubilaciones y sueldos estatales.

Entre tantos merecedores del Nobel de la Paz figuran las Abuelas de Plaza de Mayo argentinas, que eran candidatas al premio por quinta vez. Precisamente esta semana han encontrado a la nieta 107. Su lucha, desde abajo, sin más herramientas que el dolor y el anhelo de justicia, es un ejemplo de perseverancia y merece el mayor de los reconocimientos.

Pero evidentemente, en esta extraña medición en la que el neoliberalismo se disfraza de solidaridad y la guerra se hace en nombre de la paz, los denodados esfuerzos de la UE por favorecer a los especuladores financieros no tenían competencia.

En las redes sociales de Internet ya hay quien dice, con humor amargo, que el Nobel de la Paz 2013 se lo disputarán los drones estadounidenses que “pacifican” Afganistán y Pakistán o los bombardeos de la OTAN “que traen la paz”. O quién sabe, quizá algún banco

Do celme I

No hospital non se escoita nada agás o son dos aparellos electrónicos a ir e vir, a pitar e a che lembrar que a vida segue e a vida vaise.

Nunha cama, tapadiña, conta como se lle vai a vida e, dun xeito irónico, esa vida que se lle escorrega polos dedos tortos e arrugados de tanto vivir e cavar, esgótaselle ao tempo que se achega a data na que a súa filla veu a este mundo, como se o noso paso pola existencia da realidade fose outro empréstamo a un banco máis grande.

Non fala, como fai anos que non fala. Non choro, ou iso digo, coma hai anos que non choro, lémbraste? Lémbraste daquela vez que non querías que chorara e me falabas dunha neta túa pequena que ía vir onda ti? Lémbraste coma, na distancia, sen sabelo, nos fumos perdendo? Xa non, xa non podes lembrar nada e coido que iso está ben, gústame pernsar que nos últimos anos andaches coas túas amigas, de romería, por aí, allea ao que pasaba na habitación ao teu redor. Coa Carme do Estebo, coa Fina, tocando a pandeireta, que xa sei que non sabías, e cantando.

Lémbraste da primeira canción que me ensinaches? Bueno, igual non a min, ensinácheslla a aquela neta pequena que te ía vir ver. Non a canta moito, sabes? Non lle gusta xa cantala, pero hoxe, hoxe vaina cantar para que as mozas esteades todas xuntas, alí no palleiro, a separar o millo da folla, a rir e cantar á luz do candil, no reino que cadaquén escolle coma o seu paraíso.

The f***ing amazing Summer Trip II

Saint-Lois a Chicago...

As grandes cidades son grandes cidades, e esta perogrullada serve para ilustrar que, sendo Chicago unha cidade belísima, ten o que esperaríamos que tivera unha cidade como Madrid, Barcelona, Londres ou París, pero con máis rañaceos e un lago que parece un mar.

Rañaceos, unha arquitectura impresionante, belísima, chea de contrastes, museos envidiables e moi entretidos e jazz... así que o mellor, será que vexan as imaxes, que todos estivemos nalgunha cidade semellante, e que reserve as miñas palabras para aqueles destinos nos que cumpre máis falar de como se sente un neles, naqueles destinos nos que a xente importa máis que os obxetos. Ainda que nesta viaxe, a xente, importou moito, sobre todo a da banda de Nacho :)

Os meus favoritos: Nacho e familia, o jazz, ver un Mondrian auténtico e as medusas :)